δύσπειστος
δύσπειστος, hard to persuade, disobedient
δύσ-πειστος, ον,
- hard to persuade, opinionated, Arist. EN 1151b6; ὄμματα ἀκοῆς D.Chr. 12.71 (Comp.). Adv. -τως, ἔχειν to be incredulous, Isoc. 4.18.
- II disobedient, X. Eq.Mag. 1.23.
I
1 difícil de persuadir o convencer
εἰκὸς μὴ δυσπείστους εἶναι ... οἳ φυλαρχεῖν ἐπεθύμησαν
δύσπειστοι καὶ οὐκ εὐμετάπειστοι
ἀκοῆς πιστότερα ὄμματα ... πολύ γε μὴν δυσπειστότερα
• subst. τὸ δ. dificultad para dejarse convencer Plu.Cat.Mi.1.
2 incrédulo sent. dud., prob. sent. relig. infiel, o quizá de poca fe Hsch.
II adv. -ως con incredulidad
δ. ἔχειν
mostrarse incrédulo o escépticoπρὸς τὰ εἰρημένα
πρὸς τοῦτο ἀκμὴν δ. ἔχω
mi incredulidad ante esto llega al máximo
δύσ·πειστος, ος, ον, difficile à persuader, Arstt. Nic. 7, 9, 2 ; p. suite, indocile, Xén. Hipp. 1, 23 ; Plut. Cato mi. 1.
Étym. δ. πείθω.
δύσπειστος, 1) schwer zu überreden, Arist. Eth. 7.9. • Adv., δυσπείστως ἔχω Isocr. 4.18.
2) ungehorsam ; Xen. Hipparch. 1.23 ; Plut. Cat. min. 1.
2) ungehorsam ; Xen. Hipparch. 1.23 ; Plut. Cat. min. 1.
δύσπειστος
δύσ-πειστος, ον
= δυσπειθής, Xen.