δυσπαρήγορος
δυσπαρήγορος, hard to appease
δυσπαρήγορος, ον,
- hard to appease, A. Eu. 384 (lyr.).
difícil de aplacar o apaciguar
δυσπαρήγοροι βροτοῖς
las Erinis
δυσ·παρήγορος, ος, ον [ᾰ] inexorable, Eschl. Eum. 384.
Étym. δ. παρηγορέω.
δυσπαρήγορος, schwer zu trösten, Aesch. Eum. 362.
δυσπαρήγορος
δυσ-παρήγορος, ον
- hard to appease, Aesch.