εὐστεφής Save LSJ Bailly 2024 εὐστεφής, ές, (στέφος) = foreg., Orac. ap. Amm.Marc. 31.1.5, Max. 529. εὐ·στεφής, épq. ἐϋ·στεφής, ής, ές, c. le préc. Oracl. (Amm. marc. 31, 1, 5) ; Max. π. κατ. 529. Étym. εὖ, στέφω.