εὐφίλητος
εὐφίλητος, well-beloved
εὐφῐλ-ητος, η, ον,
- well-beloved, only in Α. Th. 107 (lyr.).
εὐ·φίλητος, η, ον [ῐ] bien-aimé, Eschl. Sept. 109.
Étym. εὖ, φιλέω.
εὐφίλητος, vielgeliebt, πόλιν εὐφιλήταν ἔθου Aesch. Spt. 107.
εὐφίλητος
εὐ-φίλητος, η, ον
φιλέω
- well-beloved, Aesch.