ζηλήμων
ζηλήμων, jealous
ζηλήμ-ων, ον, gen. ονος, (ζηλέω)
- jealous, σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων Od. 5.118; and late Ep., as Call. Dian. 30, Opp. C. 3.191, Musae. 36, 37; μῆνις AP 3.7 (Inscr. Cyzic.).
ζηλήμων, ων, ον, gén. ονος, envieux, jaloux de, gén. Od. 5, 118 ; Call. Dian. 30 ; Mus. 36, 37 ; Opp. C. 3, 191.
Étym. ζῆλος.
ζηλήμων, ον, neidisch, von den Göttern, Od. 5.118 ; eifersüchtig, bei sp.D., wie Mus. 36 ; Opp. C. 3.191, τινός ; vgl. Callim. Dian. 30. Auch Dionysus heißt Anth. IX.524.7 so. Vgl. ζηλαῖος.
ζηλήμων
-ονος
[ζῆλος, jealousy.]
Jealous, envious: σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες Od. 5.118.
ζηλήμων (ζῆλος): jealous, grudging, Od. 5.118†.
ζηλήμων, ονος,
ζηλέω
- jealous, Od.