ζηλωτικός
ζηλωτικός, emulous
ζηλ-ωτικός, ή, όν,
- emulous, Arist. Rh. 1388a36, Ptol. Tetr. 167; περί τι Arist. Rh. 1388b9; λόγος Ph. 1.135.
ζηλωτικός, ή, όν, capable d’ardeur, de zèle, d’émulation, Arstt. Rhet. 2, 11, 1, etc.
Étym. ζηλωτός.
ζηλωτικός, eifrig, nacheifernd, τινός, Arist. rhet. 2.11 ; Phil. u. a.Sp.
ζηλωτικός, ή, όν
- emulous, Arist. from ζηλωτός