θαμινός

θᾰμῐνός and θαμῑνός (h.Merc. 44, Call. Aet. 3.1.36 [Fr. 75.36 Pf.], Nic. Th. 239 (v.l.); θαμεινός Choerob. in An.Ox. 2.180), ή, όν,

• crowded, close-set, Call. Cer. 65, Lyr.Alex.Adesp. 7.14: usu. neut. pl. θαμινά, as Adv. = θαμά, Pi. O. 1.53, Pae. 6.16, Ar. Pl. 292 (lyr.), X. Mem. 3.11.15, An. 4.1.16 (v.l. θαμεινά): sg., θαμινόν A.R. 3.1266: Sup. -ώτατος Suid. Adv. -νῶς Hsch.: Comp. -ώτερον Parth. Fr. 29.

θαμινός, (θαμά, vgl. θαμειός), häufig, θαμινώτατος erkl. Suid. πυκνότατος. Gebräuchlich scheint nur θαμινά adverbial, häufig, oft, Pind. Ol. 1.53, N. 3.42 ; in Prosa, Xen. Mem. 3.11.15 u. A. – VLL haben auch • adv. θαμινῶς .

For Pindar, see also: θαμινά

θαμινός θᾰμῐνός, ή, όν

• frequent, in neut. pl. θαμινά:—asAdv. = θαμά, Pind., Attic v. θαμέες.