θεηγενής
θεη-γενής, ές, poet. for θεογενής, Orph. A. 1347, Q.S. 6.9.
θεη·γενής, ής, ές, né d’une divinité, Orph. Arg. 1344 ; Q. Sm. 6, 9.
Étym. cf. θεογενής.
θεηγενής, gottgeboren ; Orph. Arg. 1344 ; Qu.Sm. 6.9 ; Nonn. oft.