θεήλατος
θεήλατος, driven, sent, caused by a god
θεήλ-ᾰτος, ον, (ἐλαύνω)
- driven by a god, θεηλάτου βοὸς δίκην A. Ag. 1297; θ. δαίμονες Plu. Vit. aer. al. 2.830f.
- II sent or caused by a god, of things evil in themselves or in their consequences, φθορή Hdt. 7.18; ἔργον, πρᾶγμα, μάντευμα, S. Ant. 278, OT 255, 992; νόσους δʼ ἀνάγκη τὰς θ. φέρειν Id. Fr. 680; ἔκ τινος θεηλάτου from some destiny, E. Ion 1392.
- III built for the gods, ἕδραι ib. 1306.
θε·ήλατος, ος, ον [ᾰ]
1 appelé par la divinité, Eschl. Ag. 4297 ; fig. envoyé ou inspiré par la divinité (entreprise, affaire, oracle, etc.) Soph. Ant. 278 ; O.R. 249, 992 ; en parl. d’un malheur, Hdt. 7, 18 ; Soph. fr. 611 ; subst. ἔκ τινος θεηλάτου, Eur. Ion 1392, par suite d’une volonté divine ||
2 divin, Eur. Ion 1306.
Étym. θεός, ἐλαύνω.
1. door een godheid gedreven:
2. voor de godheid gebouwd:
θεήλατος, von Gott getrieben, βοῦς Aesch. Ag. 1297 ; von Gott geschickt, verhängt, πρᾶγμα Soph. O.R. 155, μάντευμα 992, vgl. Ant. 278 ; φθορή Her. 7.18 ; συμφορά Eur. Or. 2 ; vgl. Ap.Rh. 2.487 ; Dion.Hal. 9.42 u. a.Sp.; – ἕδραι, Ion 1306, = θεῖος.
θεήλατος
θε-ήλᾰτος, ον
ἐλαύνω
- Idriven or hunted by a god, Aesch.
- IIsent or caused by a god, Hdt., Soph.; ἔκ τινος θεηλάτου from some destiny, Eur.
- IIIbuilt for the gods, like θεόδμητος, Eur.