θεοκλύτησις
θεοκλύτησις, calling on the gods, invocation
θεο-κλύτησις [ῠ], εως, ἡ,
- calling on the gods, invocation, Plb. 23.10.7 (pl.).
θεοκλύτησις, εως (ἡ) [ῠ] action d’implorer les dieux, Pol. 24, 8, 7.
Étym. θεοκλυτέω.
θεοκλύτησις, ἡ, das Anflehen der Götter, neben κατάραι Pol. 24.8.7.