θεόκμητος
θεόκμητος, wrought by a god
θεό-κμητος, ον,
- wrought by a god, βέλεμνα, πύργοι, Q.S. 3.419, Tryph. 40 (v.l. θεοδμ-).
θεόκμητος, ος, ον, travaillé par les dieux, divin, Q. Sm. 3, 419 ; Triphiod. 40.
Étym. θ. κάμνω.
θεόκμητος, von Gott gemacht, göttlich, βέλεμνα Qu.Sm. 3.419, a. sp.D.