θεόκλητος
θεόκλητος, sung by gods
θεό-κλητος, ον,
- sung by gods, Nonn. D. 5.92.
θεό·κλητος, ος, ον :
1 appelé ou proclamé par les dieux, Nonn. Jo. 1, 23 ||
2 où l’on invoque les dieux, Nonn. D. 5, 92.
Étym. θ. κλητός.
θεόκλητος, von Gott gerufen, Nonn. Par. 1.75 ; auch νηός, wo Gott angerufen wird, id.