θεόμιμος
θεόμιμος, imitating God
θεό-μῑμος, ον,
- imitating God, θ. πρᾶγμα βασιλῄα Diotog. ap. Stob. 4.7.62.
θεό·μιμος, ος, ον [ῑ] qui imite Dieu, Diotog. (Stob. Fl. 48, 62).
Étym. θ. μιμέομαι.
θεόμιμος, [ῑ], Gott nachahmend, Diotog. Stob. Flor. 48.62.