θεόμοιρος
θεόμοιρος, partaking of the divine nature
θεό-μοιρος, ον,
- partaking of the divine nature, Ecphant. ap. Stob. 4.6.22; φύσις Dam. Isid. 191.
θεό·μοιρος, ος, ον, qui participe de la nature divine, Ecphant. (Stob. 323, 58) ||
➳ Fém. -μοίρη, Ecphant. l. c.
Étym. θ. μοῖρα.
θεόμοιρος, des Göttlichen teilhaft, Phot. 347.7.
[θεόμοιρος, codd. O. 3.10, P. 5.5 v. θεόμορος.]