θεουδής
θεουδής, fearing God
θεουδής, ές,
- fearing God, Hom. only in Od., καί σφιν νόος ἐστὶ θεουδής 6.121, 8.576, 9.176; θεουδέα θυμὸν ἔχοντα 19.364; βασιλῆος . . ὅς τε θεουδής . . εὐδικίας ἀνέχῃσι 19.109, cf. MAMA 1.171 (Laodicea Combusta), etc. Adv. -δῶς Orph. Fr. 169. (θεο-δϝής contr. fr. θεο-δϝεής, compd. of θεός and δέος: but taken as if = θεοειδής by late Poets, as Q.S. 1.65, 3.775.)
θεου·δής, ής, ές :
1 qui craint les dieux, pieux, religieux, Od. 6, 121, etc. ||
2 semblable à un dieu, divin, Q. Sm. 1, 64, etc.
Étym. θ. δέος.
θεουδής, ές (schwerlich = θεοειδής, was nach der Analogie θεώδης gäbe, richtiger mit Buttmann Lexil. I.169 ff. θεός u. δέος, für θεοδεής), gottesfürchtig, fromm, νόος, θυμός, Od. 6.121, 19.364 ; βασιλεὺς θεουδὴς ἀνάσσων 19.109. Bei sp.D., wie Qu.Sm. 1.64, 3.775, übh. = θεῖος.
θεουδής
(θεοδϝής)
[for θεοδϝεής fr. θεός + δϝ-, δείδοικα.]
Acc. sing. θεουδέα (for θεουδεέα) Od. 19.364.
God-fearing, reverencing the gods Od. 6.121 = Od. 9.176 = Od. 13.202, Od. 8.576, Od. 19.109, 364.
θεουδής (θεός, δϝέος): god-fearing, pious. (Od.)
θεουδής
θεου-δής, ές
prob. = θεοδεής
θεός, δέος
- fearing God, Od.