θεοτίμητος
θεοτίμητος, honoured by the gods
θεο-τίμητος [ι], Dor. -ᾱτος, ον, B. 8.98 [9 Irigoin]:—
- honoured by the gods, θεοτιμήτους βασιλῆας Tyrt. 4.3, cf. A. Ag. 1337 (anap.); πόλις B. l.c.
θεο·τίμητος, ος, ον [ῑ] honoré par les dieux, Tyrt. 2, 5 ; Eschl. Ag. 1337.
Étym. θ. τιμάω.
θεοτίμητος, wie ein Gott zu verehren, Aesch. Ag. 1848 u. Sp.
θεοτίμητος
θεο-τί_μητος, ον
- honoured by the gods, Tyrtae.