θεουργικός
θεουργικός, of or for a θεουργός
θεουργ-ικός, ή, όν,
- of or for a θεουργός, τελεταί Porph. ap. Aug. Civ.D. 10.9; κοινωνία Iamb. Myst. 1.8; τέχνη ib. 2.11. Adv. θεουργικῶς Procl. in Cra. p.32 P.; opp. τεχνικῶς, Iamb. Myst. 3.28: Comp. -ώτερον ib. 2.11.
θεουργικός, ή, όν, qui concerne la magie ou les magiciens, théurgique, Jambl. Myst. 7, 4, etc.
Étym. θεουργός.
θεουργικός, ή, όν, göttlich machend, heiligend, K.S.; in der Zauberei erfahren, zauberisch, Sp.