θεουργία
θεουργία, divine work
θεουργ-ία, ἡ,
- divine work, Jul. Or. 7.219a.
- II sacramental rite, ‘mystery’, Porph. ap. Aug. Civ.D. 10.9; ἱερατικὴ θ. Iamb. Myst. 9.6; οἱ περὶ θεουργίαν δεινοί Procl. in Alc. p.92 C.
θεουργία, ας (ἡ)
1 acte de la puissance divine, miracle, Jul. 219a ||
2 théurgie, opération magique, Porph. (August. Civ. D. 10, 9).
Étym. θεουργός.
θεουργία, ἡ, Gottestat, göttliche Handlung, Wunder, K.S.; Zauberei, Sp.