θυμόμαντις
θυμόμαντις, prophesying from one’s own soul
θῡμό-μαντις, εως, ὁ, ἡ,
- prophesying from oneʼs own soul, A. Pers. 224 (troch.); cf. θυμόσοφος.
θυμό·μαντις, εως [ῡ] adj. m. qui est devin par son cœur (non par l’inspiration divine, θεόμαντις), Eschl. Pers. 224.
Étym. θ. μάντις.
θυμόμαντις, [ῡ], εως, im Geiste ein Seher, mit prophetischem Geiste, Aesch. Pers. 220.
θυμόμαντις
θῡμό-μαντις, εως
- prophesying from oneʼs own soul (without inspiration, like the θεόμαντις) , Aesch.