θυμίτης
θυμίτης, flavoured with thyme
θῠμίτης [ῑ], ου, ὁ, (θύμον)
- flavoured with thyme, ἅλες Ar. Ach. 1099; οἶνος Dsc. 5.49.
θυμίτης, ου [ῠῑ] adj. m. préparé avec du thym, Ar. Ach. 1066 ; θ. οἶνος, Diosc. 5, 59, vin aromatisé de thym.
Étym. θύμος.
θυμίτης, οἶνος, mit Thymian abgezogen, Diosc.; ἅλες, Salz mit Thymian abgerieben, Ar. Ach. 737 (wo cod. Rav. θυμητιδᾶν). 1066, gewöhnliches Gewürz für arme Leute.
θυμίτης
θῠμί_της, ου,
θύμον
- flavoured with thyme, Ar.