θύελλα

θύελλ-α [ῠ], ἡ, (θύω, cf. ἄελλα from ἄημι)

• hurricane, squall (cf. Arist. Mu. 395a6), κακὴ ἀνέμοιο Il. 6.346, al.; μισγομένων ἀνέμων . . θ. Od. 5.317; πυρός τʼ ὀλοοῖο θύελλαι, prob. thunderstorms, 12.68; κούρας ἀνέλοντο θ. 20.66; τοὺς δʼ αἶψʼ ἁρπάξασα φέρεν πόντονδε θ. 10.48, cf. S. El. 1151; ποντία θ. Id. OC 1660; in similes, φλογὶ ἶσοι ἠὲ θυέλλῃ Il. 13.39; ἴκελοι πυρὶ ἠὲ θ. Hes. Sc. 345: metaph., ἄτης θύελλαι (nisi leg. θυηλαί, q. v.) A. Ag. 819; ὀχλικὴ θ. Phld. Rh. 1.184 S.

θύελλα, ἡ (θύω²), Sturm, Wirbelwind ; oft bei Hom., auch ἀνέμοιο θ. u. ἀνέμων θ., Od. 5.316, 10.54, wie Eur. Cycl. 109 ; ποντία Soph. O.C. 1656 ; ein wegreißender, entraffender, Πανδαρέου κούρας ἀνέλοντο θύελλαι Od. 20.66 ; τοὺς δʼ αἶψʼ ἁρπάξασα φέρεν πόντονδε θ. 10.47 ; πάντα συναρπάσας θύελλʼ ὅπως βέβηκας Soph. El. 1140. Uebertr., ἄτης θ. Aesch. Ag. 793. Aber πυρὸς θύελλα, Od. 12.67, scheint Sturm mit Blitzen zu sein ; vgl. jedoch φλογὶ ἶσοι ἠὲ θυέλλῃ, Il. 13.39, u. ἴκελοι πυρὶ ἠὲ θ., Hes. Sc. 345.

θύελλα

-ης, ἡ

[θύω1.]

• • 1

    A rushing or violent wind or storm: φλογὶ ἶσοι ἠὲ θυέλλῃ Il. 13.39. Cf. Il. 6.346, Il. 12.253, Il. 15.26, Il. 21.335: ἀναρπάξασά μιν θ. θέρεν Od. 4.515, Od. 23.316. Cf. Od. 4.727, Od. 5.317, 419, Od. 6.171, Od. 7.275, Od. 10.48, 54, Od. 12.288, 409, Od. 20.63, 66.

  • 2

    Of a dust-storm: κονίη ἵσταθʼ ὥς τε νέφος ἠὲ θ. Il. 23.366.

    App. of volcanic fire: πυρὸς ὀλοοῖο θύελλαι Od. 12.68.

θύελλα (θύω): blast, gust, squall; πυρὸς ὀλοοῖο, from volcanic islands, Od. 12.68, 202, 219; figuratively assumed as the agency causing the sudden disappearance of lost persons (cf. ἅρπυια), Od. 20.63, Od. 4.515.

θύελλα, ἡ, θύω, as ἄελλα from ἄημι

• a furious storm, hurricane, Hom.; πυρὸς θύελλαι thunderstorms, Od.; ποντία θ. Soph.; metaph., ἄτης θύελλαι Aesch.