καλοήθης
καλοήθης, well-disposed
κᾰλο-ήθης, ες,
- well-disposed, M.Ant. 1.1, Procl. Par.Ptol. 232, Procop. Arc. 22.
καλο·ήθης, ης, ες [ᾰ] qui a de bonnes mœurs, d’un caractère honnête, M. Ant. 1, 1.
Étym. κ. ἦθος.
καλοήθης, ες, gutgesinnt, gutartig, M.Ant. 1.1.