καρχαρόδους

καρχᾰρ-όδους, ὁ, ἡ (neut. -όδουν Plot. 6.7.9), gen. -όδοντος,

• with saw-like teeth, καρχαρόδοντε δύω κύνε Il. 10.360; κυνῶν ὕπο κ. 13.198; ἅρπην κ. Hes. Th. 180; applied to Cleon, Ar. Eq. 1017, V. 1031; καρχαρόδοντα . . ὅσα ἐπαλλάττει τοὺς ὀδόντας τοὺς ὀξεῖς Arist. HA 501a18; opp. χαυλιόδους, Id. PA 661b19; of the lobsterʼs claws, Id. HA 526a19.

καρχαρόδους, οντος, scharfzahnig, mit scharfen, spitzen Zähnen ; κύνες Il. 10.360, 13.198 ; ἅρπη Hes. Th. 180 ; καρχαρόδουν ζῷον Arist. part. an. 3.1, wo es ὀξεῖς καὶ ἐπαλλάττοντας ὀδόντας ἔχον erkl. wird ; τὰ καρχαρόδοντα Opp. Cyn. 3.262. Kleon heißt so Ar. Vesp. 1031, vgl. Eq. 1017.

καρχαρόδους

-όδοντος

[κάρχαρος, sharp-pointed + ὀδούς.]

With sharp or jagged teeth.

Epithet of dogs Il. 10.360, Il. 13.198.

καρχαρόδους , όδοντος: sharp-toothed, epith. of dogs. (Il.)

καρχαρόδους from κάρχᾰρος

• with sharp, jagged teeth, of dogs, Il.; applied to Cleon by Ar.