καρφαλέος

καρφ-ᾰλέος, α, ον, (κάρφω)

• dry, parched, ὡς ἄνεμος ἠΐων θημῶνα τινάξῃ καρφαλέων Od. 5.369; δέρμα Hp. Aph. 5.71, Prog. 2, Gal. 10.674; ἀστάχυες, ἄρουρα, AP 9.384.14, Orph. L. 269; κ. δίψει AP 9.272 (Bianor), 7.536 (Alc.); of sound, καρφαλέον δέ οἱ ἀσπὶς . . ἄϋσεν the shield rang dry, i.e. sharply, Il. 13.40
• • II Act., drying, parching, πῦρ v.l. for καρχαλέος (q. v.), Nic. Th. 691.

καρφαλέος, (κάρφω), trocken, dürr ; ὡς δʼ ἄνεμος ἠΐων θημῶνα τινάξῃ καρφαλέων Od. 5.368 ; ἀστάχυες Mens. Rom. 14 (IX.384); vor Durst erschöpft, durstig, δίψῃ καρφαλέοι, κεκονιμένοι ἐκ πεδίοιο φεῦγον Il. 21.541, alte v.l. , wo jetzt καρχαλέοι steht ; δίψει Bian. 4 (IX.272); φάρυγξ δ. καρφ. Alc. Mess. 18 (VII.536); vom Schalle, καρφαλέον δέ οἱ ἀσπὶς ἐπιθρέξαντος ἄϋσεν ἔγχεος, dürr, heiser erklang der Schild, Il. 13.409. Bei Nic. Th. 691 heißt das Feuer so, ausdörrend, brennend.

καρφαλέος

[κάρφω.]

• • 1

    Dried up, parched: ἠΐων Od. 5.369.

  • 2

    In neut. καρφαλέον as adv., with a dry, i.e. a harsh or grating sound (cf. αὖος 2): κ. οἱ ἀσπὶς ἄϋσεν Il. 13.409.

καρφαλέος : dry; of sound (cf. αὖον), Il. 13.409. (Il. and Od. 5.369.)

καρφαλέος καρφᾰλέος, α, ον κάρφω

• dry, parched, Od.:—of sound, καρφαλέον ἀσπὶς ἄϋσε the shield rang dry, i. e. hollow, Il.