κατάμεμψις
κατάμεμψις, a blaming, finding fault
κατάμεμψις, εως, ἡ,
- blaming, finding fault with, κ. σφῶν αὐτῶν πολλὴ ἦν Th. 7.75, cf. Plu. Mar. 39; οὐκ ἔχει τινὶ κατάμεμψιν it leaves him no ground for censure, Th. 2.41, cf. J. AJ 6.6.3.
κατάμεμψις, εως (ἡ) blâme, reproche, accusation, Thc. 2, 41, etc. ; Plut. Mar. 39.
Étym. καταμέμφομαι.
κατάμεμψις
from καταμέμφομαι
κατάμεμψις, εως
- a blaming, finding fault, Thuc.; οὐκ ἔχει τινὶ κατάμεμψιν it leaves him no ground for censure, Thuc.