καταρκέω
καταρκέω, to be fully sufficient
καταρκ-έω,
- to be fully sufficient, χώρη οὐδεμία καταρκέει πάντα ἑωυτῇ παρέχουσα Hdt. 1.32; ἐμοὶ δὲ φῶς ἓν ἡλίου καταρκέσει E. Rh. 447; πρὸς τὰς παρασκευάς Jul. Or. 1.29c: impers., it is enough, καταρκεῖ τοῦδε κεκλῆσθαι πατρός S. Fr. 86.
κατ·αρκέω-ῶ, suffire largement : τινι, Eur. Rhes. 447, à qqn ; avec un part. Hdt. 1, 32, suffire à faire qqe ch. ; impers. καταρκεῖ, avec une prop. inf. Soph. fr. 107, il suffit que, etc.
καταρκέω, = ἀρκέω ; c. partic., Her. 1.32 ; impers., = ἀπόχρη, Soph. frg. 107 ; ἐμοὶ δὲ φῶς καταρκέσει Eur. Rhes. 447.
καταρκέω
fut. έσω
- to be fully sufficient, Hdt., Eur.