κατάρδω

κατάρδ-ω,

• water, Θρῄκην (-ης codd. Ath.) Antiph. 105, cf. D.H. 2.2.
• • • 2 besprinkle, πολυτελείᾳ τῶν ἀλειμμάτων J. AJ 11.6.2 (Pass.): metaph., besprinkle with praise, Ar. Ach. 658; also, to be swept along, χειμάρρῳ οἷα -αρδόμενα, of the poetry of Aeschylus, AP 7.411 (Diosc.).

κατάρδω, benetzen ; vom Flusse, der ein Land bewässert, τινός Antiphan. bei Ath. VII.300c ; τοὺς κατάρδοντας τὴν γῆν ποταμούς Dion.Hal. 2.2 ; übertr., χειμάρρῳ οἷα καταρδόμενα γράμματα Diosc. 17 (VII.411); mit Lob überschütten, Ar. Ach. 658, nach Schol. καταβρέχων ὑμᾶς τοῖς ἐπαίνοις.

κατάρδω fut. -άρσω

• to water:—metaph. to besprinkle with praise, Ar.