κατολοφύρομαι
κατολοφύρομαι, to bewail
κατολοφύρομαι [ῡ], aor. 1 -ωλοφῡράμην Diog.Oen. 1:—
- bewail, c. acc., E. IT 644 (lyr.), X. Cyr. 7.3.16; τινῶν τὸν βίον Diog.Oen. l.c.; κ. πολλὰ ἑαυτόν D.H. 5.12: abs., E. Or. 339 (lyr.).
κατ·ολοφύρομαι [ῡ] se lamenter sur, acc. Eur. Or. 339 ; Xén. Cyr. 7, 3, 16 ; πολλὰ κ. ἑαυτόν, DH. 5, 12, se répandre en lamentations sur soi-même.
κατολοφύρομαι, med., bejammern ; τινά, Eur. I.T. 642 ; Xen. Cyr. 7.3.16 u. öfter bei Sp., wie Pol. 4.54.4 ; πολλὰ ἑαυτόν Dion.Hal. 5.12.
κατολοφύρομαι
- Dep. to bewail, c. acc., Eur., Xen.