κηλήτης
κηλήτης, one who is ruptured
κηλ-ήτης, ου, ὁ, (κήλη)
- one who is ruptured, Str. 17.3.4, Gal. 10.988, D.C. 73.2, AP 11.342, Luc. Epigr. 39:—Att. καλήτης Phryn. PS p.81 B.
κηλήτης, ου (ὁ) malade d’une hernie, Str. 827 ; Anth. 11, 404.
Étym. κήλη.
κηλήτης, ὁ, att. καλήτης, B.A. 47, der einen Bruch od. Kropf hat ; Ep.adesp. 92 (XI.342); DC. 73.2 ; Strab. XVII.827.
κηλήτης, ου,
κήλη
- one who is ruptured, Anth.