κηληδών
κηληδών, όνος (ἡ) propr. enchanteresse ; au pl. les enchanteresses, c. à d. les Sirènes, Pd. fr. 25.
Étym. κηλέω.
κηληδών, όνος, ἡ, ein durch süßen Gesang bezauberndes, mythisches Wesen, bei Pind. frg. 25 im plur. κηληδόνες, s. Ath. VII.290e.
κηληδών (ἡ)
- 1charmer χρύσεαι δʼ ἓξ ὑπὲρ αἰετοῦ ἄειδον Κηληδόνες (= ἴυγγες v. 62: of the decoration of the third temple of Apollo at Delphi, cf. vv. 75—8; Athenaeus 290E, τῶν παρὰ Πινδάρῳ Κηληδόνων, αἳ τοὺς ἀκροωμένους ἐποίουν ἐπιλανθανομένους τῶν τροφῶν διὰ τὴν ἡδονὴν ἀφαυαίνεσθαι) Pae. 8.71