κινύρομαι
κινύρομαι, to utter a plaintive sound, lament, wail
κῐνύρομαι [ῡ], only pres. and impf. (unless the aor. κινύρατο be read in Mosch. 3.43):—
- utter a plaintive sound, lament, Ar. Eq. 11, A.R. 1.292; οἰκτρὰ κινυρομένη Opp. C. 3.217; πολλὰ κ. Q.S. 6.81, al.
- 2 c. acc. pers., bewail, τινα Call. Ap. 20.
- 3 once in Trag., c. acc. cogn., κινύρονται φόνον χαλινοί (L. Dind. μινύρονται ex Hsch.) the bridles ring murderously, A. Th. 123 (lyr.).
κινύρομαι (seul. prés. impf. et ao.) [ῐῡ]
1 intr. se lamenter, gémir, Ar. Eq. 13 ; A. Rh. 1, 292 ; Opp. C. 3, 216 ||
2 tr. déplorer, acc. Call. Ap. 20 ||
3 fig. faire retentir : χαλινοὶ κινύρονται φόνον, Eschl. Sept. 123, les mors résonnent d’un bruit de meurtre ||
➳ Impf. 2 sg. κινύρεο [ῑῡ] Col. 215. Ao. 3 sg. κινύρατο [ῐῡ] Mosch. 3, 43.
κινύρομαι, nur praes. u. impf., klagen, jammern ; VLL erkl. θρηνεῖν, κλαίειν ; übh. einen traurigen Ton von sich geben od. einen Unheil verkündenden, wie Aesch. sagt κινύρονται φόνον χαλινοί, sie klirren Mord, Spt. 116 ; τί κινυρόμεθʼ ἄλλως, Ar. Eq. 13 ; sp.D., wie Ap.Rh. 1.292 ; οἰκτρὰ κινυρομένη Agath. 7 (V.289), wie Opp. Cyn. 3.216 ; auch c. acc. der Person, οὐδὲ Θέτις Ἀχιλῆα κινύρεται αἴλινα μήτηρ Callim. Apoll. 20, betrauern.
κινύρομαι
κῐνύ_ρομαι,
only in pres. and imperf.,
- Dep. to utter a plaintive sound, lament, wail, Ar.:—c. acc. cogn., χαλινοὶ κινύρονται φόνον the bridles ring or clash murderously, Aesch. from κῐνῠρός