κλαυστήρ
κλαυστήρ, weeper
κλαυσ-τήρ, ῆρος, ὁ,
- weeper, Man. 4.192.
κλαυστήρ, ῆρος, adj. m. qui pleure, qui déplore, Man. 4, 192.
Étym. κλαίω.
κλαυστήρ, ῆρος, ὁ, der Weinende, Beweinende, Man. 4.192.
κλαυστήρ, weeper