κλαυστός
κλαυστός, wept, bewailed: to be bewailed, mournful
κλαυσ-τός, ή, όν, (κλαίω)
- to be bewailed, mournful, S. OC 1360:—also κλαυτός, A. Th. 333 (lyr.), v.l. in S. l.c., cf. Hsch.
κλαυστός, ή, όν, qu’il faut pleurer, déplorable, Soph. O.C. 1360.
Étym. vb. de κλαίω.
κλαυστός, adj. verb. zu κλαίω, Soph. O.C. 1360 ; auch κλαυτός, Aesch. Spt. 330.
κλαυστός
κλαίω
- wept, bewailed: to be bewailed, mournful, Aesch., Soph.