κλύβατις
κλύβᾰτις [ῠ], ἡ,
- = ἑλξίνη, Nic. Th. 537, Dsc. 4.85.
κλύβατις, ιος (ἡ) [ῠᾰ] pariétaire, plante, Nic. Th. 537.
Étym. cf. ἑλξίνη.
κλύβατις, ἡ, eine Pflanze, die auch ἑλξίνη heißt ; Nic. Ther. 537 ; Diosc.