κλόπιος
κλόπιος, thievish, artful
κλόπ-ιος, α, ον, (κλώψ)
- thievish, artful, μῦθοι Od. 13.295; χείρ AP 9.249 (Maec.); ὁδός APl. 16.123.
κλόπιος, α, ον :
1 de voleur, Anth. 9, 249 ||
2 fourbe, artificieux, Od. 13, 295.
Étym. κλοπός.
κλόπιος, diebisch, listig, verstohlen ; λήξειν ἀπατάων μύθων τε κλοπίων Od. 13.294 ; χείρ Qu.Maec. 10 (IX.249); στείχειν κλοπίην ὁδόν, von Dieben, Ep.adesp. 289 (Plan. 123).
κλόπιος
[κλοπ-, κλέπτω.]
Artful, guileful : μύθων Od. 13.295.
κλόπιος : deceitful, Od. 13.295†.
κλόπιος, α, ον
κλέπτω
- thievish, artful, μῦθοι Od.