κλοπαῖος
κλοπαῖος, stolen; furtive, fraudulent
κλοπ-αῖος, α, ον,
- stolen, πυρὸς πηγή A. Pr. 110, cf. S. Ichn. 76, E. Alc. 1035.
- 2 furtive, fraudulent, κλοπαίων τε καὶ βιαίων Pl. Lg. 934c; ἀφανισμός D.H. 2.71.
κλοπαῖος, α, ον :
1 volé, dérobé, Eschl. Pr. 110 ; Eur. Alc. 1035 ||
2 furtif, qui se fait à la dérobée, Plat. Leg. 934c ; DH. 2, 71.
Étym. κλοπή.
1. gestolen.
2. diefstal betreffend:
κλοπαῖος, gestohlen ; θηρῶμαι πυρὸς πηγὴν κλοπαίαν Aesch. Prom. 110 ; Eur. Alc. 1035 ; τὰ κλοπαῖα, heimlich, Plat. Legg. XI.934c ; ἀφανισμός Dion.Hal. 2.71 ; Poll. 8.33.
κλοπαῖος, α, ον
κλέπτω
- stolen, Aesch., Eur.