κλόπιμος
κλόπιμος, thievish
κλόπ-ιμος, ον (η, ον Ps.-Phoc. 135),
- thievish, χεῖρες Id. 154, APl. 16.193 (Phil.); gotten by fraud, παραθήκη Ps.-Phoc. 135. Adv. -μως Man. 5.298.
κλόπιμος, η, ον [ῐ]
1 act. voleur, A. Pl. 4, 193 ||
2 pass. volé, Ps.-Phocyl. 135, 154 ||
➳ Fém. -ος, A. Pl. 4, 193.
Étym. κλοπή.
κλόπιμος, diebisch, ἀλλοτρίων ἀπέχειν κλοπίμους χέρας Philp. 55 (Plan. 193); – entwendet, gestohlen, Phocyl. 127.
• Adv ., Man. 5.297.
• Adv ., Man. 5.297.