κνίσσα
κνίσσα, κνισσάω, etc., v. κνῖσα, etc.
κνίσσα, κνισσήεις, etc. v. κνῖσα, κνισήεις, etc.
κνίσσα, ἡ, ep. κνίσση, nach Drac. 21.4 eigtl. κνῖσα, vgl. Eust. 1766.30, 1819.39. Dah. Bekker im Hom. κνίση schreibt ; so auch in den Ableitungen richtiger mit einem σ zu schreiben ; Fettdampf, der Dampf u. Geruch von fettem, im Feuer angezündetem Fleische, bes. beim Opfer, Opferduft, nidor, vgl. Arist. meteor. 4.9 ; κνίσσην δʼ ἐκ πεδίου ἄνεμοι φέρον οὐρανὸν εἴσω Il. 8.548 ; κνίσση δʼ οὐρανὸν ἷκεν ἑλισσομένη περὶ καπνῷ 1.317 ; τῶν μηρίων τὴν κνίσσαν οὐ διαφρήσετε Ar. Av. 193, öfter ; Alexis bei Ath. II.60a ; u. in Prosa, Luc. Tim. 9 u. öfter. – Auch das fette Netz, in welches das Opferfleisch eingehüllt wurde, u. das Fett überhaupt ; μηρούς τʼ ἐξέταμον κατά τε κνίσσῃ ἐκάλυψαν Il. 1.460 ; κνίσσης ἀϋτμή Od. 12.369, vgl. 20.25 ; κνίσσῃ κῶλα συγκαλυπτά Aesch. Prom. 496. – Vgl. κνῖσος.