κοιτωνίτης
κοιτωνίτης, chamberlain
κοιτων-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- chamberlain, Arr. Epict. 1.30.7, Gal. 14.624, POxy. 471.84 (ii A.D.); κ. Καίσαρος IG 14.1664.
κοιτωνίτης, ου (ὁ) [ῑ] valet de chambre, Arr. Epict. 1, 30, 7 ; Gal. 8, 837.
Étym. κοιτών.
κοιτωνίτης, ὁ, Kammerdiener ; Arr. Epict. 1.30.7 ; Galen.; früher κατακοιμιστής.