κοίρανος

κοίρᾰν-ος, ὁ,

• poet. Noun (Boeot. for king, AB 1095), ruler, leader, commander,
• • • 1 in war or peace, ἡγεμόνες Δαναῶν καὶ κ. Il. 2.487; κοίρανε λαῶν 7.234; οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη· εἷς κ. ἔστω, εἷς βασιλεύς 2.204.
    • 2 generally, lord, master, Od. 18.106, Pi. N. 3.62, A. Ag. 549, S. OC 1287, E. Med. 71, al.—Rare in fem., Orph. Fr. 38.

κοίρανος, ὁ (mit κάρα, κάρανος, wie mit κῦρος verwandt, vgl. auch τύραννος), der Herrscher, Gebieter, Befehlshaber im Kriege ; Il. mehrmals κοίρανε λαῶν, z.B. 7.234 ; καὶ ἡγεμών 2.487 ; – im Frieden, der rechtmäßige Fürst, neben βασιλεύς Il. 2.204 ; Gebieter, Herr, ξείνων κοίρανος εἶναι Od. 18.106 ; Pind. N. 3.59 ; Aesch. Ag. 535 ; ὁ τῆσδε τῆς γῆς κοίρανος Soph. O.C. 1289 ; ähnlich ἄναξ κοίρανʼ Ἀθηνῶν 1756 ; öfter bei Eur. u. sp.D.; Orph. beim Schol. Ap.Rh. 3.1 sagt auch von den Musen αἱ γὰρ ἔασι κοίρανοι, wie Luc. Tragod. 174 τῆς κοιράνου. – S. auch nom. pr.

κοίρανος

-ου, ὁ.

A leader or chief: εἷς κοίρανος ἔστω Il. 2.204. Cf. Il. 2.487, 760, Il. 7.234=Il. 9.644=Il. 11.465, Il. 8.281.

In sarcasm of Irus : ξείνων καὶ πτωχῶν κοίρανος Od. 18.106.

κοίρᾰνος

• 1king κοίρανοςΜέμνων N. 3.62

κοίρανος (cf. κῦρος): lord, ruler, master, Od. 18.106.

κοίρανος κοίρᾰνος, ὁ, κῦρος

• a ruler, commander, Hom., Trag.