κοιρανικός
κοιρανικός, royal
κοιρᾰν-ικός, ή, όν,
- royal, λέοντες, ὀφθαλμοί, Opp. C. 3.41, 47, cf. Epic. in BKT 5(1). p.119.
κοιρανικός, ή, όν [ᾰ]
1 de chef, de roi, Opp. C. 3, 41 ||
2 dominateur, souverain, Opp. C. 3, 47.
Étym. κοίρανος.
κοιρανικός, den Herrscher betreffend, herrschend ; λέοντες Opp. Cyn. 3.41 ; ὀφθαλμοί, die Augen des Herrschers, ib. 47.