κολλητικός
κολλητικός, glutinous
κολλ-ητικός, ή, όν,
- glutinous, Arist. Pr. 928a5 (Comp.), Plu. Frig. 2.952b; δύναμις κ. τραυμάτων closing up wounds, Dsc. 3.85; κ. φάρμακον Gal. 11.439; κ. ἔργα plumberʼs work, PLond. 3.1177.283 (ii A.D.): Dor. κολλᾱτικόν, τό, = κόλλα, IG 42(1).102.69 (Epid.).
κολλητικός, ή, όν, qui a la propriété de coller, de souder, Arstt. Probl. 21, 11 et 16 ; Plut. M. 952b ; p. suite, de cicatriser, Diosc. 1, 112 ; 3, 89.
Étym. κολλητός.
κολλητικός, zum Leimen, Zusammenfügen geschickt, anfügend ; Plut. τὸ ὕδωρ κολλητικὸν καὶ σχετικόν, τῇ ὑγρότητι συνέχον καὶ πῆττον, prim.frig. 16 ; so auch a.Sp.