κολπίτης
κολπίτης, dwelling on a bay
κολπ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- dwelling on a bay, Philostr. VA 3.35, 6.16.
κολπίτης, ου (ὁ) [ῑ] habitant d’un golfe, Philstr. 126, 254.
Étym. κόλπος.
κολπίτης, ὁ, der Anwohner eines Meerbusens, Philostr.