κοσμικός
κοσμικός, of the world
κοσμ-ικός, ή, όν, (κόσμος IV)
- of the world or universe, σχήματα Procl. in Euc. p.65 F.; τὰ κ. πάντα v.l. in Arist. Ph. 196a25, cf. Philol. (?) 23; ἡ κ. διάταξις Plu. Cons.Apoll. 2.119f; κ. ὀχλήσεις Luc. Par. 11; κλίσεις (v.l. κλήσεις) Suid. s.v. Ὀρφεύς: Astrol., κ. κέντρα (opp. γενεθλιαλογικά) Vett.Val. 79.26. Adv. -κῶς Id. 119.15, Ptol. Tetr. 112.
- II of this world, earthly, Ep.Hebr. 9.1; worldly, ἐπιθυμίαι Ep.Tit. 2.12.
- 2 secular, lay, opp. clerical, Just. Nov. 123.1.2.
κοσμικός, ή, όν :
1 qui concerne l’univers, Arstt. Phys. 2, 4 ; Plut. M. 119f ; Luc. Par. 11 ||
2 du monde, mondain, ou séculier, par opp. au clergé, Eccl. ; NT. Hebr. 9, 1.
Étym. κόσμος.
κοσμικός, was zur Welt gehört, sie betrifft ; τὰ κοσμικὰ πάντα Arist. phys. 2.4 ; Sp. Bei den K.S. = weltlich, im Ggstz des Geistlichen, des die Geistlichkeit Betreffenden ; irdisch, vergänglich.
κοσμικός, ή, όν
κόσμος IV
- Iof the world or universe, Luc.
- IIof this world, earthly, NTest.