κοσμιότης
κοσμιότης, propriety, decorum, orderly behaviour
κοσμ-ιότης, ητος, ἡ,
- propriety, decorum, Ar. Pl. 564, Pl. Plt. 307b, Zeno Stoic. 1.58, etc.; κ. καὶ σωφροσύνη Pl. Grg. 508a; opp. ἀκολασία, Arist. EN 1109a16: pl., τὰς αἰσχύνας καὶ κ. Phld. Mus. p.44 K.
κοσμιότης, ητος (ἡ) bon ordre, au phys. et au mor. ; d’où modération d’esprit ou de caractère, convenance, décence, Ar. Pl. 564 ; Plat. Def. 412d, Gorg. 508a ; Arstt. Nic. 2, 8 ; Luc. Tim. 55.
Étym. κόσμιος.
κοσμιότης, ητος, ἡ, die Eigenschaft des κόσμιος, ein ordentliches, gesetztes, gesittetes Betragen, Anstand, Ehrbarkeit, nach Plat. defin. 412d ὕπειξις ἑκουσία πρὸς τὸ φανὲν βέλτιστον, εὐταξία περὶ κίνησιν σώματος ; neben σωφροσύνη, Gorg. 508a ; Ar. Plut. 564 ; διὰ κοσμιότητος ζημιοῦν Dem. 59.80 ; Gegensatz der ἀκολασία, Arist. Eth. 2.8 ; Sp., wie Luc. Tim. 55.
κοσμιότης
from κόσμιος
κοσμιότης, ητος,
- propriety, decorum, orderly behaviour, Ar., Plat.