κουρικός
κουρικός, for cutting the hair
κουρ-ικός, ή, όν, (κουρά)
- for cutting the hair, μάχαιραι Plu. Dio 9: as Subst., κουρικός (sc. δίφρος), ὁ, barberʼs chair, Sammelb. 4292; δίφρου τετραπόδου καὶ κουρικοῦ ξυλίνου POxy. 646 (ii A. D.).
- II (κοῦρος A) like a youth. Adv. -κῶς Apollon. Lex. s.v. κουρίξ.
κουρικός, ή, όν, qui sert à tondre, à raser, Plut. Dio. 9 ; Clém. 290.
Étym. κουρά.
κουρικός, = κούριμος ; μάχαιραι, Schermesser, Plut. Dion. 9 u. a.Sp.
κουρικός ², nach Mädchenart ; Apoll. Lex. Hom. erkl. κουρίξ durch κουρικῶς, οἷον νεανικῶς.