ἀκούω
ἀκούω, ἀκούω, ἀκούσομαι, ἤκουσα, ἀκήκοα, ΧΧΧ, ἠκούσθην, hear (+ acc of thing heard, gen of person heard); be spoken of
- hear, Hom., etc.: prop. c. acc. of thing heard, gen. of person from whom it is heard, ταῦτα Καλυψοῦς ἤκουσα Od. 12.389, cf. S. OT 43, etc.; gen. pers. freq. omitted, πάντʼ ἀκήκοας λόγον Id. Aj. 480, etc.; or the acc. rei, ἄκουε τοῦ θανόντος Id. El. 792, cf. 793:—also c. gen. rei, φθογγῆς, κτύπου, hear it, Od. 12.198 (as v. l.), 21.237; λόγων S. OC 1187; once in Hom. in Med., ἀκούετο λαὸς ἀϋτῆς Il. 4.331.
- b c. gen. objecti, hear of, hear tell of, ἀ. πατρός Od. 4.114: freq. c. part., τεθνηῶτος (sc. πατρός) ἀκούσῃς 1.289, etc.; but εἰ . . πατρὸς νόστον ἀ. ib. 287; ἀ. περί τινος Od. 19.270, cf. E. IT 964, Isoc. 5.72, Pl. R. 358d, 358e; τι περί τινος X. An. 7.7.30.
- c in Prose the pers. from whom thing is heard freq. takes Prep., ἀ. τι ἀπό, ἐκ, παρά, πρός τινος, first in Il. 6.524, cf. Hdt. 3.62, S. OT 7, 95, Th. 1.125.
- d less freq. c. dupl. gen. pers. et rei, hear of a thing from a person, as Od. 17.115, D. 18.9.
- e with part. or inf. added, as εἰ πτώσσοντας ὑφʼ Ἕκτορι πάντας ἀκούσαι should he hear that all are now crouching under Hector, Il. 7.129, cf. Hdt. 7.10.θʹ, X. Cyr. 2.4.12, D. 3.9; ἀ. αὐτὸν ὄλβιον εἶναι to hear [generally] that he is happy, Il. 24.543, cf. X. An. 2.5.13, etc.:—also ἀ. τινὰ ὅτι or ὡς, Ἀτρεΐδην ἀκοετε ὡς. . Od. 3.193; τὸν Δαίδαλον οὐκ ἀκήκοας, ὁτι. .; X. Mem. 4.2.33; ἀ. οὕνεκα S. OC 33.
- f c. gen. et part., to express what one actually hears from a person, ταῦτʼ . . ἤκουον σαφῶς Ὀδυσσέως λέγοντος S. Ph. 595; ἀ. τινὸς λέγοντος, διαλεγομένου, Pl. Prt. 320b, X. Mem. 2.4.1: rarely c. acc. et part., S. Ph. 614.
- 2 know by hearsay, ἔξοιδʼ ἀκούων S. OT 105: pres. is used like a pf., νῆσός τις Συρίη κικλήσκεται, εἴ που ἀκούεις Od. 15.403, cf. 3.193; in Prose, Pl. Grg. 503c, Luc. Gall. 13.
- 3 abs., hearken, give ear, esp. in proclamations, ἀκούετε λεῴ oyez! oyez! Susar. 1, etc.: for S. OT 1386 v. πηγή II.
- 4 οἱ ἀκούοντες readers of a book, Plb. 1.13.6, al.
- II listen to, give ear to, c. gen., Il. 1.381, etc.: metaph., Φωκυλίδου οὐκ ἀκούεις; Pl. R. 407a: rarely c. dat., ἀ. ἀνέρι κηδομένῳ Il. 16.515 (in S. El. 227 τίνι is Eth. dat.): with gen. of part. after dat., ὅττι οἱ ὦκʼ ἤκουσε . . θεὸς εὐξαμένοιο ib. 531.
- 2 obey, βασιλῆος, θεοῦ, Il. 19.256, Od. 7.11:—Med., Λεωφίλου δʼ ἀκούεται [πάντα] Archil. 64.
- 3 hear and understand, κλύοντες οὐκ ἤκουον A. Pr. 448, cf. Ch. 5, Ar. Ra. 1173; τὸ μὴ πάντας πάντων ἀκούειν S.E. M. 1.37.
- 4 to be a pupil of, c. gen., D.L. 9.21.
- III after Hom., serving as Pass. to λέγειν, hear oneself called, be called, like Lat. audire, εἴπερ ὄρθʼ ἀκούεις, Ζεῦ S. OT 903 (cf. A. Ag. 161); freq. with εὖ and κακῶς, κακῶς ἀ. ὑπό τινος to be ill spoken of by one; πρός τινος Hdt. 7.16.αʹ; περί τινος for a thing, Id. 6.86.αʹ; ἄμεινον, ἄριστα ἀ., Hdt. 2.173, 8.93, cf. S. Ph. 1313, Antipho 5.75, etc.
- 2 with nom. of subject, ἀκούειν κακός, καλός, S. OC 988, Pl. Ly. 207a; νῦν κόλακες καὶ θεοῖς ἐχθροὶ . . ἀκούουσι D. 18.46, etc.; ἔχαιρε ἀκούων Αἰετὸς ὁ Πύρρος Ael. NA 7.45; later in Pass. in this sense, Nonn. D. 21.220, al.
- 3 c. inf., ἤκουον εἶναι πρῶτοι were said to be first, Hdt. 3.131; also ἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέως S. Ph. 1074.
- 4 c. acc. rei, ἀ. κακά have evil spoken of one, Ar. Th. 388, cf. S. Ph. 607; ἀ. λόγον ἐσλόν Pi. I. 5(4).13; φήμας . . κακὰς ἤκουσεν E. Hel. 615.
- 5 οὕτως ἀ. hear it so said, i. e. at first hearing, ὡς οὕτω γʼ ἀκοῦσαι Pl. Euthphr. 3b; ὥς γε οὑτωσὶ ἀκοῦσαι Id. Ly. 216a.
- IV understand, take in a certain sense, Jul. Or. 4.147a; esp. in Scholl., as Sch. E. Or. 333; τι ἐπί τινος Sch. E. Hipp. 73.
- V Astrol., aspect mutually, of signs equidistant from an equinoctial sign, Doroth. 189, Heph.Astr. 2.2 [38?]; also, = ὑπακούειν (q. v.), Id. 1.9.
I c. compl. de cosa
1 de sonidos o palabras oír, escuchar c. ac.
μῦθον
δοῦπον
ὑλαγμόν
ὄπα
σεῖο κλέος
θεῶν φήμην
φωνάν
κόσμον ἐπέων
ὕμνον
• c. ac. de cosa y gen. de pers.
μῦθον Ἀχαιῶν ἀκούεις
τῆς ἁδινὴν ὄπ' ἄκουσα
οὐδὲν οὐδεὶς οὐδενός
• c. ac. y gen. c. part. concert.
ταῦτ' ... ἤκουον ... Ὀδυσσέως λέγοντος
• c. ac. y prep. c. gen.
ὑπὲρ σέθεν αἴσχε' ἀκούω πρὸς Τρώων
ἀκούσαντες πάντα παρ' ἡμῶν
ἀφ' ἁπάντων γνώμην
• c. el objeto en gen.
κωκυτοῦ
στοναχῆς
μυκηθμοῦ ἤκουσα βόων ... οἰῶν τε βληχήν
ὧν θέμις ἐστίν ... ἀκοῦσαι
κακοῦ λόγου
λόγων
ἐπιστολῆς
σύριγγος
ἀκούετο λαὸς ἀϋτῆς
• c. doble compl. en gen.
Ἀρταβάνου γνώμης
ἵνα μηδεὶς ... ἀλλοτριότερον τῶν ὑπὲρ τῆς γραφῆς δικαίων ἀκούῃ μου
para que nadie ... escuche mis justificaciones en relación con la acusación con mala disposiciónτῶν ἐμῶν φρε[νῶν πολ]λῶν ἀκούων δυστόμων λ[ ...
• abs. mismo sentido
(θεός) οὖλος ἀκούει
(el dios) es todo oídosνοῦς ὁρῇ καὶ νοῦς ἀκούει· τἆλλα κωφὰ καὶ τυφλά
ἀκούσαντες κωφοῖσιν ἐοίκασι
op. λέγω
δαίμων ... νόῳ τ' ἀκούων καὶ βλέπων
εἰ ὀρθῶς ὁρῶμεν καὶ ἀκούομεν
ζῇ καὶ ὁρᾷ καὶ ἀκούει
• esp. en bandos y proclamas
ἀκούετε λεῴ
• en particular
οἱ ἀκούοντες
los oyentes e.e. los lectores (debido a la forma esp. de difusión de la lit.)
2 c. compl. de cosa, no sonido oír, conocer, enterarse, tener noticia c. ac.
κακὰ ἔργα
πατρὸς νόστον
πρᾶγμα
πάντα
σκεύη τὰ κατὰ τὴν οἰκίαν
τἆλλα ... ἔθνη
τὴν ἐνέδραν
• c. oración de relat.
οἷά περ πέπονθα ἀκήκοας
• c. gen.
εἰ δέ τις προσαμάρτῃ ταῖς στήλλαις, ἔσται τῶν δώδεκα σκήπτρων ἠκουκώς
si alguien atenta contra las estelas, conocerá (la cólera de) los doce cetros
3 entender, tomar en cierto sentido abs. en op. a otro verbo de oír
κλύοντες οὐκ ἤκουον
κηρύσσω πατρὶ κλυεῖν, ἀκοῦσαι
ἀκούοντες οὐκ ἀκούουσιν
• esp. en gram. y filol. entender, llamar
Ἕρμιππος ὕκην ἀκούει τὴν ἰουλίδα
Hermipo por ‘cabrilla’ (ict.) entiende la ‘doncella’τοὺς γὰρ ἐλύμους αὐλούς ... οὐκ ἄλλους τινὰς εἶναι ἀκούομεν ἢ τοὺς Φρυγίους
pues las flautas élimas entendemos que no son otras que las frigias(ὀψαρίοις) ἀντὶ τοῦ προσοψήμασιν ἀκούομεν
ἐν ὑπερβάτῳ
ἐπιρρηματικῶς
ὅπως ἀκούετε εὔδηλον ὅτι τῆς χθὲς καὶ τήμερον
es evidente que entendéis que (se trata de) el ‘ayer’ y el ‘hoy’
4 oír o recibir la orden de c. complet. de inf.
ἄγειν τὸν νεανίαν ἀκούσασα οὕτως ἔπραττε
habiendo recibido la orden de conducir al muchacho, así hizo
II c. compl. de pers. (o animal)
1 c. gen. oír a, escuchar a o de (a veces prestar atención u obedecer, según el contexto, esp. si la persona complemento es inferior o superior respectivamente)
ὁμοκλητῆρος
βασιλῆος
θεοῦ
σεῦ
ὣς φάτο, τοῦ δ' ἤκουσε ...
θηρός
μήτ' ἄλλου ἀκούων ἐν θυμῷ βάλληται
παῖ, ἄκουσον ἐμεῦ
τῶν δ' ἀκούσαις αὐτός ...
οὐκ ἐμοῦ ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας
no escuchándome a mí, sino (prestando atención) al logos
• de escuelas fil. o no
Ξενοφάνους ἀκούσας
habiendo oído a Jenófanes e.d. habiendo sido alumno de Jenófanesἀκούετε αὐτοῦ
μὴ ἀκούοντας ζητεῖν
que no investiguen mientras están oyendo lecciones
• c. part.
ἢ οὐκ ὀτρύνοντος ἀκούετε λαὸν ... Ἕκτορος
τινὸς λέγοντος
ἄκουε τοῦ τὰ τέσσαρα ὦτα ἔχοντος
• sólo c. part. oír que, oírle que
στενάχοντος
κλάγξαντος
• jur. oír en una causa
τῶν κατηγορούντων
μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον ἐὰν μὴ ἀκούσῃ πρῶτον παρ' αὐτοῦ
nuestra ley no juzga a un hombre sin haberle oído primero
• pas. ser oído en la instrucción de una causa e.e. serle admitida la declaración a
μηδὲ ὁ ἐξορίαν ὑπομείνας ἢ ἐπὶ συκοφαντίᾳ κατακριθείς ... ἀκούεσθω
• c. dat. y part. en dat.
ἀνέρι κηδομένῳ
• c. dat. y part. en gen.
οἱ ... ἤκουσε ... εὐξαμένοιο
lo oyó cuando suplicaba
2 oír, enterarse de, tener noticias de, saber algo en relación con c. gen. de alguien ausente
πατρός
• frec. c. part. oír si, enterarse si
τεθνηῶτος πατρὸς ἀ.
σέθεν ζώοντος
• c. prep.
περὶ νόστου
• c. ac. y prep. c. gen.
περὶ σοῦ ἀκούοντας πολλὰ ἀγαθά
• c. dos gen. de pers.
Ὀδυσσῆος ... οὔ ποτ' ἔφασκε ζωοῦ οὐδὲ θανόντος ἐπιχθονίων τευ ἀκούσας
de que no había oído de ninguno de los hombres si vivía o había muerto Odiseo
• c. ac. y part.
τοὺς νῦν εἰ πτώσαντας ὑφ' Ἕκτορι πάντας ἀκοῦσαι
si oyera que todos éstos están ahora temblando de terror ante Héctorνιν νοσοῦντα
ὑμᾶς βουλευσαμένους μέγα πρᾶγμα
Νικίαν εἰλημμένον
• c. complet. de inf.
ἀ. τείρεσθαι Τρῶας
ἀ. ὄλβιον εἶναι
πάτραν ... ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι
ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξέναν
λέγειν δὲ αὐτὸν ... ἤκουσα
• c. compl. dir. y ὅτι:
Δαίδαλον οὐκ ἀ. ὅτι ... ἠναγκάζετο
•
ἀκούειν ὅτι
ἀκούειν ὡς
ἀ. οὕνεκα
3 c. ciertas constr. adv. y denominativas oír que se habla de uno, oír que se dice de uno
εἰ δὲ κακὸν εἴποις τάχα κ' αὐτὸς μεῖζον ἀκούσαις
• esp. c. εὖ, κακῶς, ἄμεινον, ἄριστα, etc. ser alabado o censurado, tener buena o mala fama (a veces c. constr. de ὑπό, πρός c. gen., expresando el agente)
ἐμὲ δὲ ἀκούσαντα πρός σευ κακῶς
κακῶς ἀκούοντα
ἤκου' ἄριστα
• como predicado nominal
ἀ. κακός
καλός
• c. otros adv. y con adj. y subst. de denominación ser llamado, llamar a uno algo
εἴπερ ὄρθ' ἀκούεις, Ζεῦ
si te damos tu verdadero nombre, Zeusἀνὴρ ἤκουσε νήπιος πρὸς δαίμονος
κόλακες νῦν ἀκούουσι
se les llama ahora aduladoresἔχαιρε μὲν ἀκούων Αἐτὸς ὁ Ἠπειρώτης Πύρρος
a Pirro le gustaba ser llamado Aguilaνῦσος γλώσσῃ Συρακοσσίδι χωλὸς ἀκούει
al cojo se le llama en lengua siracusana nyssos
• en v. med.
Λεώφιλος δ' ἀκούεται
se oye llamar Leófilo (c. juego de palabras sobre Amigo del Pueblo)αἰ γὰρ ὦδε πόῃς ἄγαθος μὲν ἀκούσεαι
καὶ πυρόεις σέο Βάκχος ἀκούεται
ὃς Χριστὸς Ἰουδαίοισιν ἀκούεται
• oír decir, decirse c. or. de inf.
ἤκουον εἶναι Ἑλλήνων πρῶτοι
οὐ τὸ καλὸν μόνον ἄξιος ἀκοῦσαι
ἀ. ὅτι λῆροι εἰσι
• en v. med. mismo sent., c. ὡς:
ἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέως
III pres. por perf.
1 abs. haber oído, conocer, estar enterado
νῆσός τις Συρίη ... εἴ που ἀκούεις
Ὀτρεὺς δ' ἐστὶ πατὴρ ... εἴ που ἀκούεις
ἔξοιδ' ἀκούων
ἀ. ἐκ βιβλίου
saber por haberlo leído
2 en contextos que remiten al pasado o al futuro c. inf. o completiva
τὸ πρὶν ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι
sé que antes fuiste rico y felizἈτρείδην ... ἀκούετε νόσφιν ἐόντες, ὥς τ' ἦλθ' ὥς τ' Αἴγισθος ...
en relación al Atrida ya sabéis, aunque estáis lejos, cómo vino y cómo Egisto ...καὶ πατέρων τάδε μέλλετ' ἀκουέμεν, οἵτινες ὑμῖν εἰσίν
Θεμιστοκλέα οὐκ ἀκούεις ἄνδρα ἀγαθὸν γεγονότα;
σοφὸν ἄνδρα σε ... ἀκούομεν
• en contextos en que es imposible la audición directa
Φωκυλίδου οὐκ ἀκούεις πῶς φησι
no conoces el dicho de Focílides que dice ...τοῦτο μὲν δὴ πολλῶν ... ἀκούειν, ὡς ...
ἀκούω χρῆμα καλόν τι κοσμεῖν τὰν βασίλισσαν
me he enterado de que la reina va a ofrecer un bello espectáculoκείνου καὶ κατιόντος ἀκούομεν
advertimos también su ocaso
3 ὡς ἀκοῦσαι, ὡς οὕτω ἀκοῦσαι al oírlo
πῶς δοκεῖ λέγειν; - εὖ γε ... ὥς γε οὑτωσὶ ἀκοῦσαι
¿qué tal habla? Al oírlo dirías que muy bienἄτοπα ... ὡς οὕτω ἀκοῦσαι
al oírlo dirías que son ridiculeces
IV astrol.
1 oír e.e. encontrarse en una posición simétrica respecto a la línea de equinoccios los signos zodiacales (dado su origen antropomórfico se suponía que el disco terrestre no les dejaba ‘verse’)
ἀκούει ἀλλήλων τὰ ἴσον ἀπέχοντα τοῦ ἰσημερινοῦ ζῳδίου
2 por confusión c.
•De *keuH- ‘oír’ que c. grado P/C da ἀκούω, κοϜέω, cf. gót. hausjan, aesl. scēawian ‘mirar’, lat. cauēre < *couēre. También con P/C pero c. vocalización en *i < *Hi̯° en ai. kaví- ‘sabio’; con C/C en gr. κῦδος, aesl. čudo ‘maravilla’.
1. horen, (geluid) waarnemen;
2. bewust luisteren:
3. te horen krijgen, vernemen, met acc. en gen.:
4. horen dat, erachter komen (van vaststaand feit), zelden met gen. van pers.
5. een (bepaalde) reputatie hebben;
1) hören, οἱ δʼ οὔασι πάντες ἄκουον Il. 12.442, ὠσίν Plat. Rep. I.352e, οὔασιν ὄσσαν ἀκ. Hes. Th. 701;
a) die Person, aus deren Munde man etwas hört, steht im gen., βασιλῆος Il. 19.256, Γοργίου Plat. Phil. 58a, Σειρήνων Xen. Mem. 2.6.31 ; περὶ τοῦ δικαίου ἀκήκοας ἄλλων τε πολλῶν καὶ Ὁμήρου Plat. Alc.I, 112b. Dazu tritt häufig ein Partizip, βαρὺ στενάχοντος Od. 8.95 ; σοῦ λέγοντος Plat. Prot. 320b ; αὐτοῦ καὶ περὶ φίλων διαλεγομένου Xen. Mem. 2.4.1. – Das Ausgehen des Gehörten von einer Person wird auch durch Präpositionen bezeichnet, πρός τινος Il. 6.524 ; Her. 1.118 ; Soph. Aj. 1214, Phil. 1063 ; ἔκ τινος Od. 15.374 ; Her. 3.62. In Prosa am gew. παρά τινός τι, Soph. O.R. 95 ; Thuc. 6.93 ; παρὰ Τισσαφέρνους Κύρου στόλον Xen. An. 1.2.5 ; Plat. Rep. VI.506c ; γνώμην ἀφʼ ἁπάντων Thuc. 1.125.
b) Die Sache steht im acc., wenn das eigentliche Objekt des Hörens ausgedrückt wird, μῦθον, ὄσσαν, κλέος, βίοτον καὶ νόστον, von dem Leben u. der Heimkehr, Od. 1.287 ; u. so Att.; pass. ἀκουόμεναι συμφωνίαι Plat. Rep. VII.531a ; sehr gewöhnlich τινός τι, von einem etwas, ταῦτα Καλυψοῦς ἤκουσα, das habe ich die Kalypso sagen hören, Od. 12.389 ; auch mit hinzugesetztem partic., ὅ σου καλῶς λέγοντος ἤκουσα Plat. Lach. 194c ; Προδίκου μυρία τινὰ ἀκήκοα διαιροῦντος Charm. 163d ; ἐμοῦ πᾶσαν ἀλήθειαν Apol. 17b ; χαλεπῶς τὴν φυγὴν ἤκουε, er hörte nicht gern von der Flucht sprechen Plut. Nic. 22 ; περί τινος Od. 19.270.
c) Die Sache steht im gen., wenn sie das Hören veranlaßt, nicht als Gegenstand des Hörens gedachtwird, sodaß ἀκούειν eigentlich nicht transitiv zu fassen. Dah. nur bei Wörtern, die einen Ton bezeichnen, μυκηθμοῦ τʼ ἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάων οἰῶν τε βληχήν Od. 12.265, ἢ στοναχῆς ἠὲ κτύπου 21.237, μύθων καὶ ῥήσιος 290 ; ἀγγελίας Pind. Ol. 8.81 ; ἱππικῶν, φρυαγμάτων, εὐγμάτων, βοῆς, Aesch. Spt. 227, 249, Ch. 493 ; φωνῆς, φήμης, Soph. Phil. 225, El. 1097 ; Eur. τίνων γόων ἤκουσα καὶ στέρνων κτύπον Suppl. 98 ; ἐμῆς γνώμης Herc.Fur. 279 ; θορύβου διὰ τῶν τάξεων ἰόντος, ein durch die Reihen gehendes Geräusch vernehmen, Xen. An. 1.8.16 ; τῶν λόγων τῶν πρὸς ὑμᾶς ἰόντων ἀκούσεσθε, fast für τῶν ἀγγέλων ; αὐτοῦ τοῦ νόμου Dem. 21.46 vgl. 48 ; τῶν λοιδοριῶν καὶ κακηγοριῶν Dem. 8.3, für λοιδορούντων ; so daß man sichdie Sache hier immer als ein tätiges, auf das Ohr des Hörers einwirkendes denkt ; dah. fällt Xen. Oec. 11.11 τῆς χρηματίσεως für περὶ τῆς sehr auf, wie ὧν ἀκούω καὶ παρὰ τῶν ἀφικνουμένων λόγῳ τὰ δὲ καὶ διʼ ἐπιστολῶν Dem. 50.62 ; auch mit doppeltem gen., ἵνα μὴ τῶν δικαίων ἀκούῃ μου 18.9. Aus Antiphon wird B.A. 89 δρᾶμʼ ἀκοῦσαι angeführt für δράματος.
d) das Objekt des Hörens kann auch eine Person sein, über die man etwas hört ; diese steht am gewöhnlichsten im acc., so daß ein partic. dazu tritt : τὸν μάντιν εἰπόντα ἤκουσε, er hörte, der Seher habe gesagt, Soph. Phil. 614 ; πτώσσοντας ὑφʼ Ἕκτορι πάντας Il. 7.129 ; vgl. Her. 7.10.8 ; Θεμιστοκλέα ἄνδρα ἀγαθὸν γεγονότα, daß Themistokles ein wackerer Mann geworden, Plat. Gorg. 503c ; vgl. Xen. An. 1.2.21 ; τοὺς πολεμίους προσιόντας Cyr. 2.4.12 ; auch der bloße acc., τοῦτον γὰρ οὖν ἀκήκοας, du hast ja von ihm gehört, Ar. Thesm. 164. Häufig steht in diesem Falle, wo nicht das unmittelbare Vernehmen einer Rede ausgedrückt wird, das praes. ἀκούω mit Perfektbedeutung, ich habe vernommen, Od. 15.403 νῆσός τις Συρίη κικλήσκεται, εἴ που ἀκούεις, Ὀρτυγίης καθύπερθεν, 3.193 Ἀτρείδην δὲ καὶ αὐτοὶ ἀκούετε, ὡς ἦλθε, ihr habt gehört von dem Atriden, daß er heimkehrte ; vgl. Xen. An. 1.9.28, Hell. 6.1.4 ; auch acc. c. infin., ἀκούομέν σε ὄλβιον εἶναι Il. 24.543 ; vgl. Soph. Ant. 817 ; so bes. bei Gerüchten oder unsichern Angaben : ἤκουε καλὸν αὐτὸν εἶναι Xen. Cyr. 1.3.1 ; An. 2.5.13. Es treten übrigens auch Partikeln ein, ὅτι, ὡς, οὕνεκα Soph. O.C. 33. Bei Hom. steht auch hier der gen. c. partic., Od. 1.289 εἰ δέ κε τεθνηῶτος ἀκούσῃς, vgl. 11.458, Il. 24.490 ; αὐτὰρ Ὀδυσσῆος οὔ ποτʼ ἔφασκεν, ζωοῦ οὐδὲ θανόντος, ἐπιχθονίων τευ ἀκοῦσαι Od. 17.115.
2) Auf Jemand hören, ihm Gehör geben, meist τινός ; dat. Il. 16.515 Soph. El. 220 ; von den Göttern : auf das Flehen der Menschen hören, sie anhören, Il. 1.381 ; 16.531 ὅττι οἱ ὦκʼ ἤκουσε μέγας θεὸς εὐξαμένοιο ; λιτῶν Aesch. Ag. 402 ; κατευγμάτων Eur. Hipp. 1160 ; vgl. Plat. Legg. XI.931c.; von Menschen : Gehör geben, ἄλλων μῦθον ἀκούων πυνθάνομαι Od. 2.314 ; Il. 2.200 ; folgen, gehorchen, θεοῦ δʼ ἃς δῆμος ἄκουεν Od. 7.11 ; οὐδὲν οὐδεὶς οὐδενὸς ἀκούει, leiner hört auf den andern, Eur. Cycl. 119 ; ἀρχῆς Aesch. Spt. 178 ; σοῦ, λόγων, Ag. 930, Suppl. 984 ; τῶν κρατούντων ἐστὶ πάντʼ ἀκουστέα, den Gebietern muß man in Allem gehorchen, Soph. El. 340 ; vgl. O.C. 169 ; oft in Prosa, von VLL πειθαρχεῖν erkl., Her. 3.61 ; Xen. Cyr. 8.6.1, An. 2.6.11 ; Pol. 5.79 ; auch im mildern Sinne : beistimmen, billigen, vgl. Plat. Soph. 249d ; Ion. 536d.
3) übh. vernehmen, ἐκ βιβλίου ἀκούω, ich habe daraus gelernt, Plat. Phaedr. 268c ; lesen, bes. Sp., οἱ ἀκούοντες die Leser, z.B. Pol. 1.13.6, während bei den Att., bes. den Rednern, die Zuhörer so heißen.
4) aus Verbindungen wie αἴσχεα πρὸς Τρώων Il. 6.524, πολλὰ κακὰ ἀκ. Ar. Nub. 1329, μεῖζον κακὸν ἀκ. Hes. O. 719, übles zu hören bekommen, entwickelt sich die Bdtg : in einem Rufe stehen, κακῶς ἀκούειν, in bösem Rufe stehen ; oft Eur.; κακῶς ἀκ. καὶ ὀνειδίζεσθαι Plat. Hipp. mai. 304e ; Dem. 19.314 κακῶς φησι ἀκηκοέναι, er sagt, er sei beschimpft, wenn einer γεγραμμάτευκας αἰσχίνη zu ihm sagt ; παρά τινι, bei einem, Pol. 3.94 ; auch mit hinzugefügtem πρός τινος, von Jemand geschmäht werden, Her. 7.16.1 Luc. Fugit. 29 ; ὑπό τινος Lys. 8.15 ; φλαύρως ἀκ. Her. 7.10.7 ; ἄριστα Ἑλλήνων ἤκουσαν, sie standen im besten Rufe unter den Griechen, 8.93 ; vgl. Soph. Phil. 1297, ἄμεινον 9.79, εὖ 2.173 ; Xen. An. 7.7.23, καλά Cyr. 7.1.13, καλῶς Men. Stob. fl. 15.1. Dah. tritt auch ein nominativ. dazu, ἤκουον εἶναι πρῶτοι, man sagte von ihnen, daß sie die Ersten wären, Her. 3.131 ; οὐ τὸ καλὸς εἶναι ἄξιος ἀκούειν Plat. Lys. 207a, du verdienst nicht – genannt zu werden ; κόλακες καὶ ἐχθροὶ καὶ πάντα ἤκουον, dem φίλοι καὶ ξένοι ὠνομάζοντο entgegengesetzt, Dem. 18.46, nachgeahmt von Luc. Nigr. 22 ; ἀγαθὸς ἀκούσεαι ἐξ ἀστῶν Theocr. 29.21 vgl. 16.30 ; κακός, ἀνάσσων, Soph. O.C. 992, O.R. 903 ; πᾶν ῥῆμα καὶ πᾶσαν φωνήν, jedes Schmähwort zu hören bekommen, Pol. 12.8.5.
5) ὡς οὕτω γε ἀκοῦσαι, wie man so hört, beim ersten Anhören, ohne nähere Prüfung, Plat. Euth. 3b, als selbstständiger Zwischensatz ; vgl. Wolf Lept. p. 235.
6) Bei Ath. III.81f u. öfter τὸ κυδώνιον μῆλον ἀκούουσιν, sie verstehen darunter eine Quitte, vgl. Phot. lex. V. ἀάπτους u. Poll. 9.69. – Hom. braucht das med. für act., ἀκούετο λαὸς ἀυτῆς Il. 4.331.
Dat. pl. masc. pres. pple. ἀκουόντεσσι Od. 1.352.
2 sing. fut. in mid. form ἀκούσεαι Il. 15.96.
3 pl. ἀκούσονται Il. 15.199.
Aor. ἤκουσα -ας Il. 1.381, Il. 16.531, Il. 22.447: Od. 11.421, Od. 12.265, 389, Od. 17.492, Od. 19.89, Od. 22.354, 361. ἄκουσα, -ας Il. 1.396, Il. 2.16, 194, Il. 6.166, Il. 7.53, Il. 10.276, Il. 17.256, Il. 21.98, Il. 24.223, etc.: Od. 2.412, 423, Od. 3.94, Od. 4.281, Od. 8.95, Od. 12.202, Od. 15.92, Od. 21.210, Od. 23.326, etc.
Subj. ἀκούσω, -ῃς Il. 14.90, Il. 17.245, Il. 21.475, 575: Od. 1.94, 282, Od. 2.216, Od. 3.83, Od. 11.561, Od. 12.41, Od. 16.32, Od. 21.237, etc.
3 sing. opt. ἀκούσαι Il. 7.129, Il. 19.81.
3 pl. ἀκούσειαν Il. 2.98, 282.
Imp. ἄκουσον Il. 6.334, Il. 9.262: Od. 6.325, Od. 12.37, Od. 15.318, Od. 19.535, etc.
3 sing. ἀκουσάτω Od. 16.301.
Pple. ἀκούσας, -αντος Il. 3.76, Il. 4.198, Il. 8.319, Il. 10.184, Il. 17.694, etc.: Od. 4.114, Od. 8.491, Od. 10.556, Od. 15.98.
Infin. ἀκοῦσαι Od. 2.375, Od. 4.553, Od. 12.187, Od. 17.115, etc. (ἐπ-, ἐσ-, ὑπ-.)
- 1
To hear: τέρπετʼ ἀκούων Il. 1.474. Cf. Il. 4.198, Il. 11.603, Il. 15.129, Il. 17.245, Il. 18.35, etc.: ἐθέλω ἀκοῦσαι Od. 4.553. Cf. Od. 11.380, Od. 12.48, Od. 15.98, Od. 23.135, etc.
With dependent clause: ὡς ἐβόησας Od. 4.281.
- 2
In various constructions.
- a
- α
With acc. of what is heard: μῦθον Il. 2.16. Cf. Il. 1.547, Il. 2.486, Il. 4.435, Il. 6.524, Il. 10.354, Il. 21.575, etc.: δοῦπον Od. 5.401. Cf. Od. 1.282, Od. 11.421, Od. 12.265, Od. 23.40, etc.
- β
With this acc. and genit. of person from whom one hears: σεῦ τὸν μῦθον Il. 19.185, σεῦ κακὸν ἔπος Il. 24.767: ἄλλων μῦθον Od. 2.314. Cf. Od. 3.94 = Od. 4.324.
With this acc. and prep.: ἐκ δεσποίνης ἔπος Od. 15.374.
- α
- b
- α
With acc. of what is heard about: κακὰ ἔργα Il. 9.595. Cf. Il. 15.96, Il. 18.53: πατρὸς βίοτον Od. 1.287. Cf. Od. 2.218, Od. 8.578, Od. 16.380, Od. 19.535.
- β
With this acc. and genit. of person from whom one hears: τόδε πατρός Od. 8.564, ταῦτα καλυψοῦς Od. 12.389,
[ταῦθʼ] Ἑρμείαο 390.
- γ
With this acc. and acc. pple. expressing what is heard about a person: τοὺς εἰ πτώσσοντας ἀκούσαι Il. 7.129.
- δ
With infin. so expressing: τείρεσθαι Τρῶας Il. 6.386.
- ε
With prep.: Ὀδυσῆος περὶ νόστου Od. 19.270.
- α
- c
With genit. of what is heard: κωκυτοῦ Il. 22.447. Cf. Od. 12.265, Od. 21.237 = 383, Od. 21.290, 292.
- d
With genit. of person heard: ὁμοκλητῆρος Il. 12.273. Cf. Il. 16.211, Il. 23.452, Il. 24.223: Od. 14.493, Od. 19.89, Od. 22.361.
So in reference to a beast: θηρός Il. 10.184.
- e
- α
With genit, and pple. in agreement, to hear a person doing or suffering something: ὀτρύνοντος Ἕκτορος Il. 15.506. Cf. Il. 1.396, Il. 21.475: τοῦ βλημένου Od. 17.492. Cf. Od. 9.497, Od. 10.221, Od. 21.210.
- β
With pple. alone: στενάχοντος Od. 8.95 = 534.
So in reference to a bird: κλάγξαντος Il. 10.276.
- α
- f
With genit. of person from whom one hears about something: ἄλλου Od. 8.491.
- g
- α
With genit. of person heard about and pple. in agreement expressing what is heard: σέθεν ζώοντος Il. 24.490. Cf. Od. 11.458, Od. 16.301.
- β
With adj.: Ὀδυσῆος ζωοῦ Od. 17.525.
- γ
With double genit. of person from whom one hears and of person heard about and adj. in genit. joined with pple.: Ὀδυσσῆος ζωοῦ οὐδὲ θανόντος τευ ἀκοῦσαι Od. 17.115.
- δ
With genit. of person heard about omitted: τεθνηῶτος Od. 1.289. Cf. Od. 2.220, 375, Od. 4.728, 748.
- ε
With this genit. alone: πατρός Od. 4.114.
- α
- 3
To listen, hearken, give ear: θεοὶ πάντες ἄκουον Il. 8.4. Cf. Il. 12.442, Il. 17.408, Il. 19.81: ἥατʼ ἀκούοντες Od. 1.326. Cf. Od. 1.352, 353, Od. 12.37, Od. 15.393.
- 4
To listen to, give ear to.
- a
With acc. of what is listened to: ἄλλων μῦθον Il. 2.200. Cf. Il. 8.492: Od. 8.429, Od. 20.389.–
- b
With genit. of person: βασιλήων Il. 2.98. Cf. Il. 6.334, Il. 9.262, Il. 19.79, 256: ἀοιδοῦ Od. 1.370. Cf. Od. 7.11, Od. 9.3, Od. 15.318 = Od. 24.265, Od. 16.259, Od. 17.520, Od. 18.129.–
- c
- α
With genit. of person, to listen to in sense of yielding or obeying: εἰπόντος Il. 6.281. Cf. Il. 15.199: Od. 2.423, Od. 19.419, Od. 22.354.
Sim., in mid., οὔ πώ σφιν ἀκούετο λαὸς ἀϋτῆς (had not attended or responded to it) Il. 4.331.
- β
So in reference to hearing and answering prayer: εὐξαμένου Il. 1.381. Cf. Il. 16.531: Od. 6.325 (twice).
- α
- d
With dat. of person, to listen to favourably: ἀνέρι κηδομένῳ Il. 16.515. Cf. οἱ with εὐξαμένοιο in Il. 16.531 cited above.
- a
- 5
To have heard, have learned, know (cf. ἀΐω1 4, πεύθομαι 3): τὰ μέλλετʼ ἀκουέμεν Il. 14.125.
With infin.: καὶ σὲ ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι (infin. of the impf.) Il. 24.543.
With acc. of person heard about and dependent clause: Ἀτρεΐδην ἀκούετε ὡς . . . Od. 3.193.
With genit. of person from whom one has heard about something Od. 4.94.
With this genit. and clause: οὐδὲ πατρῶν ἀκούεθʼ οἷος . . . Od. 4.688.
With elliptical construction Od. 2.118.
Absol.: εἴ που ἀκουεις Od. 15.403.
- 1
- a hear, abs. τέρας μὲν θαυμάσιον προσιδέσθαι θαῦμα δὲ καὶ παρεόντων ἀκοῦσαι, P. 1.26 ἀκούσατʼ addressed to the audience P. 6.1 παῖ μεγαλοσθενέος, ἄκουσον, Ἥρας N. 7.2
- b c. acc. τοὶ δʼ οὔτʼ ὦν ἀκοῦσαι οὔτʼ ἰδεῖν εὔχοντο πεμπταῖον γεγενημένον O. 6.52 οἱ ὤπασε θησαυρὸν δίδυμον μαντοσύνας τόκα μὲν φωνὰν ἀκούειν ψευδέων ἄγνωτον O. 6.66 [μεγάλαν δʼ ἀρετὰν ἀκούοντί ποι P. 5.101 v. infr. c.] εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ (v. l. ἀκούσῃ i. e. ἐγκωμιάζεται) I. 5.13 νόμων ἀκούοντες θεόδματον κέλαδον fr. 35c. Δ[ιὸ]ς δʼ ἄκ[ουσεν ὀ]μφὰν (sc. Κάδμος.) Δ. 2. 29. ψαλμὸν ἀντίφθογγον ὑψηλᾶς ἀκούων πακτίδος (sc. Τέρπανδρος.) fr. 125. 3.
- c c. gen. Ἑρμᾶ δὲ θυγατρὸς ἀκούσαις Ἰφίων Ἀγγελίας O. 8.81 τῶν δʼ ἀκούσαις αὐτὸς P. 4.135 μεγαλᾶν δʼ ἀρετᾶν δρόσῳ μαλθακᾷ ῥανθεισᾶν κώμων ὑπὸ χεύμασιν, ἀκούοντί ποι χθονίᾳ φρενὶ (v. l. μεγάλαν δʼ ἀρετὰν ῥανθεῖσαν sc. of the dead kings of Cyrene) P. 5.101 ἐν Τροίᾳ μὲν Ἕκτωρ Αἴαντος ᾰκουσεν (cf. Hom. Il. 7. 226f.) N. 2.14 “εἴ ποτʼ ἐμᾶν, ὦ Ζεῦ πάτερ, θυμῷ θέλων ἀρᾶν ἄκουσας” I. 6.43 [ἐπεὶ θεσφάτων ἄκουσαν (codd.: ἐπάκουσαν Tric.) I. 8.31] φόρμιγξ, τᾶς ἀκούει μὲν βάσις P. 1.2
- d learn, hear
- α c. acc. & inf. πάτραν ἵνʼ ἀκούομεν, Τιμάσαρχε, τεαν ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι N. 4.77
- β c. acc. & indir. quest., ἄκουσεν Δαναόν ποτʼ ἐν Ἄργει οἶον εὗρεν τεσσαράκοντα καὶ ὀκτὼ παρθένοισι γάμον P. 9.112
- e εὖ ἀκούω, be well spoken of, have a good reputation εὖ δʼ ἀκούειν δευτέρα μοῖρʼ P. 1.99 εὖ τε παθεῖν καὶ ἀκοῦσαι φίλοις ἐξαρκέων N. 1.32 cf. I. 5.13
- f frag. ]ν πολλοῖς ἀκοῦσαι Θρ. 4. 13.
Strong 191
to hear, listen, attend, perceive by hearing, comprehend by hearing.
1. Intrans.: Mk 4:3, 7:37, Ja 2:5, Re 2:7, al.; τ. ὠσίν, Mt 13:15(LXX); c. cogn. dat., ακοῇ ἀ. (v.s. ἀκοή), Mt 13:14, Ac 28:26(LXX); ὁ ἔχων ὦτα (οὖς) ἀκούειν, ἀκουσάτω, Mt 11:15, Mk 4:23, Re 2:7, al.
2. Trans., prop. c. acc. rei, of thing heard, gen. pers., from whom heard (LS, s.v.): Ac 1:4; c. acc. rei, Mt 12:19, Jo 3:8 (Abbott, JG, 76), Ac 22:9, al.; c. dupl. acc., Jo 12:18, I Co 11:18; c. gen. rei, Jo 7:40 (Abbott, JV, 116); τ. φωνῆς (cf. Heb.
a
χαῖρε ... Ἠέλιε ... πάντας δ' εἰσορόων <τε> καὶ ἀμφιθέων καὶ ἀκούων
te saludo, Helios, que a todos ves, rodeas y oyes
ἐπικαλοῦμαί σε ... τὸν πάντα ὁρῶντα καὶ πάντα ἀκούοντα
te invoco a ti, el que todo lo ve y todo lo oye
- Ito hear, Hom., etc. —Construct., properly, c. acc. of thing heard, gen. of pers. from whom it is heard, ταῦτα Καλυψοῦς ἤκουσα Od.; the gen. pers. may be omitted, ἀκήκοας λόγον Soph., or the acc. rei, ἄκουε τοῦ θανόντος Soph.:—often however c. gen. rei, to have hearing of a thing.
- 2c. gen. objecti, to hear of, hear tell of, ἀκ. πατρός Od.; so c. acc., Od.:—so, ἀκ. περί τινος.
- 3the pers. from whom the thing is heard takes a prep., ἀκούειν τι ἀπό, ἔκ, παρά, πρός τινος, Il., Attic
- IIto know by hearsay, εἴ που ἀκούεις Od.; so Plat., etc.
- IIIabsol. to hearken, give ear, to begin a proclamation, ἀκούετε λεώι hear, O people.
- IVto listen to, give ear to, Il.
- 2to obey, c. gen., or more rarely c. dat., Il.
- 3to hear and understand, κλύοντες οὐκ ἤκουον Aesch.
- Vin pass. sense, with an adv., to hear oneself called, be called so and so, like Lat. audire, κακῶς ἀκ. πρός τινος to be ill spoken of by one, Hdt.; εὖ, κακῶς, ἄριστα ἀκ., Lat. bene, male audire, Hdt., Attic
- 2with a Noun, ἀκούειν κακός, καλός Soph., Plat.; κόλακες ἀκούουσι Dem.
- 3c. acc. rei, ἀκ. κακά to have evil spoken of one, Ar.; φήμας κακὰς ἤκουσεν Eur.
-
…σαφῶς μοι καὶ ἀκριβῶς λέγε ὅτι ἂν λέγῃς · ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι ἐὰν ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ ἐγὼ ἀκούσας ἐξεπλάγην καὶ προσβλέπων αὐτὸν ἐφοβούμην, καί μοι δοκῶ, εἰ μὴ πρότερος ἑωράκη αὐτὸν ἢ ἐκεῖνος ἐμέ, ἄφωνος…
Plato, Republic
-
…Εὐρώπην δουλώσεσθαι, ἔστειλε πεντήκοντα μυριάδας στρατιάν. ἡγησάμενοι δέ, εἰ τήνδε τὴν πόλιν ἢ ἑκοῦσαν φίλην ποιήσαιντο ἢ ἄκουσαν καταστρέψαιντο, ῥαδίως τῶν πολλῶν Ἑλλήνων ἄρξειν, ἀπέβησαν εἰς Μαραθῶνα, νομίσαντες οὕτως ἂν ἐρημοτάτους εἶναι συμμάχων τοὺς Ἕλληνας…
Lysias, Speeches
-
…οὖσα. ἀλλὰ σχολάζω γε καὶ πειράσομαι ὑμῖν διηγήσασθαι · καὶ γὰρ τὸ μεμνῆσθαι Σωκράτους καὶ αὐτὸν λέγοντα καὶ ἄλλου ἀκούοντα ἔμοιγε ἀεὶ πάντων ἥδιστον. ἀλλὰ μήν, ὦ Φαίδων, καὶ τοὺς ἀκουσομένους γε τοιούτους ἑτέρους ἔχεις · ἀλλὰ…
Plato, Phaedo
-
…τῷ Πρωταγόρᾳ ἐν νῷ ἔχετε χρήματα τελεῖν ; τί ἂν αὐτῷ ἀποκριναίμεθα ; τί ὄνομα ἄλλο γε λεγόμενον περὶ Πρωταγόρου ἀκούομεν ; ὥσπερ περὶ Φειδίου ἀγαλματοποιὸν καὶ περὶ Ὁμήρου ποιητήν, τί τοιοῦτον περὶ Πρωταγόρου ἀκούομεν ; σοφιστὴν δή τοι ὀνομάζουσί…
Plato, Protagoras
-
…ἢ ἑτέρους ὑπὲρ τῆς πατρίδος εἰς κίνδυνον καθίστη. τὰ μὲν οὖν ἄλλα ἐάσω · ὃ δʼ ἡγοῦμαι ὑμῖν προσήκειν ἀκοῦσαι καὶ τεκμήριον ἔσεσθαι τῆς τούτου θρασύτητος καὶ τόλμης, περὶ τούτου μνησθήσομαι. ἐν Κορίνθῳ γάρ, ἐπειδὴ ὕστερον ἦλθε…
Lysias, Speeches
-
…αὐτοῦ πέπονθε, πολὺ ἂν ἔργον εἴη λέγειν · ὅσα δὲ εἰς ἐμὲ αὐτὸν ἐξημάρτηκεν, ἡγοῦμαι ταῦθʼ ὑμῖν προσήκειν ἀκοῦσαι. πυθόμενος γὰρ ὅτι τὸ μειράκιον ἦν παρʼ ἐμοί, ἐλθὼν ἐπὶ τὴν οἰκίαν τὴν ἐμὴν νύκτωρ μεθύων, ἐκκόψας…
Lysias, Speeches
-
…Σωκράτους καὶ αὐτὸν λέγοντα καὶ ἄλλου ἀκούοντα ἔμοιγε ἀεὶ πάντων ἥδιστον. ἀλλὰ μήν, ὦ Φαίδων, καὶ τοὺς ἀκουσομένους γε τοιούτους ἑτέρους ἔχεις · ἀλλὰ πειρῶ ὡς ἂν δύνῃ ἀκριβέστατα διεξελθεῖν πάντα. καὶ μὴν ἔγωγε θαυμάσια ἔπαθον παραγενόμενος…
Plato, Phaedo
-
…καὶ μέντοι καὶ πάνυ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τοῦτο ὑμῶν δέομαι καὶ παρίεμαι · ἐὰν διὰ τῶν αὐτῶν λόγων ἀκούητέ μου ἀπολογουμένου διʼ ὧνπερ εἴωθα λέγειν καὶ ἐν ἀγορᾷ ἐπὶ τῶν τραπεζῶν, ἵνα ὑμῶν πολλοὶ ἀκηκόασι, καὶ ἄλλοθι…
Plato, Apology
-
…γεγονότι, καὶ ἐν τῇ ὑστεραίᾳ ταὐτὰ ταῦτα · καὶ ἑκάστης ἡμέρας ἀεὶ ἐπὶ τὸ βέλτιον ἐπιδιδόναι. καὶ ἐγὼ ἀκούσας εἶπον · ὦ Πρωταγόρα, τοῦτο μὲν οὐδὲν θαυμαστὸν λέγεις, ἀλλὰ εἰκός, ἐπεὶ κἂν σύ, καίπερ τηλικοῦτος…
Plato, Protagoras
-
…ἡττῆσθαι καὶ ἀπολωλέναι. ἦ που διὰ τὸν παρόντα φόβον πολλὰ μὲν ᾠήθησαν ἰδεῖν ὧν οὐκ εἶδον, πολλὰ δʼ ἀκοῦσαι ὧν οὐκ ἤκουσαν. ποῖαι δʼ οὐχ ἱκετεῖαι θεῶν ἐγένοντο ἢ θυσιῶν ἀναμνήσεις, ἔλεός τε παίδων καὶ γυναικῶν πόθος…
Lysias, Speeches