λαπίζω

λᾰπ-ίζω,

• = συρίζω, S. Fr. 1062; swagger, rodomontade, Cic. Att. 9.13.4, AB 277, Phot.; cf. λαοπίζειν.

λᾰπίζω [cf. Skt. lápati] fut. 2. sg. λαπιεῖς and λαπίξεις Phot. Lex.; to boast, brag Soph. fr. 1062 Cic. ad Att. 9.13.4.

λαπίζω, sich stolz und übermütig betragen, ἀλαζονεύομαι erkl. in B.A. 277.27 ; Phot. führt an λαπιεῖς, λαπίξεις. S. Cic. Att. 9.13, wo σαλπίζω f.l.