λατρευτικός
λατρευτικός, servile
λατρ-ευτικός, ή, όν,
- servile, Ptol. Tetr. 160, Vett.Val. 335.34, al.
λατρευτικός -ή -όν [λατρευτός ] servile Ptol.4 Tetr. 160 Vett. 12.26.
λατρευτικός, ή, όν, qui concerne le culte ou l’adoration de la divinité, Procl. Ptol. 3, 18, p. 225.
Étym. λατρεύω.
λατρευτικός, dienend, bes. auch die Götter verehrend, Sp.