λιγουροκώτιλος
λῐγουροκώτῐλος -η -ον [λιγουρός , κωτίλος] sharp-voiced, plaintive Corin. 2.1(b).5
● Boeot., from λιγυρός.
● Boeot., from λιγυρός.
λιγουρο·κώτιλος, η, ον [ῐῐ] qui babille d’une voix perçante ou mélodieuse, Cor. 20.
Étym. béot. c. *λιγυροκώτιλος, de λιγυρός, κωτίλλω.
λιγουροκώτιλος, böotisch für λιγυροκώτιλος, laut geschwätzig, Corinna bei Hephaest. p. 107 ; vgl. auch Apoll. pron. 24b.